martes, 9 de diciembre de 2008



No es que reflexione mucho acerca del pasado últimamente, lo que si que hago, porque me vino de fábrica, es pensar, mucho, demasiado, en todo.

Y no es bueno, y lo estoy corrigiendo.

Pienso en lo que lo que me puede pasar, sin más, por cualquier cosa, en enfermar. Pienso en lo que hacen los demás que repercute sobre mi, y lo magnifíco y me preocupo y entonces tengo que relajarme y respirar hondo para no pensar que el mundo se derrumba y yo no puedo hacer nada por evitarlo.

Y esto cuando se cumple un año de una de las peores rachas de mi vida, pero sabiendo que afortunadamente, a un año vista, los frutos de esa cosecha no han salido tan podridos como se podía esperar.

Unas navidades felices me esperan. Y tiene que llenárseme la boca al decirlo, porque es algo que hace un año ni siquiera podía imaginar que pasaría y se ha cumplido...algo con lo que esa enfermedad maligna tiñó de desesperanza a mis seres queridos se ha disipado, nos ha dejado un pequeño EXIT al final del túnel

Y como lo pago yo? No cambio, no aprendo. No dejo de preocuparme por las tonterías que los demás posan en mi, comentarios, actitudes que deberían resbalarme porque tengo aquello por lo que hace un año hubiese vendido mi alma al diablo.

Y aun así, no soy capaz de disfrutarlo del todo...
Qué razón tenias cuando me decías que soy fuerte como una roca ante las grandes adversidades de la vida y en cambio flaqueo en las minucias del día a día...

Pero prometo que no voy a permitir que sea así nunca más, no es justo que los terceros acaben teniendo igual o más importáncia en mi estado de ánimo que aquellos que nunca me han fallado y que nunca lo harán.

______________

Listening: The Quest (Bryn Christopher)

sábado, 15 de noviembre de 2008


No se si es que no tengo nada que decir o es que tengo miedo a abrir la caja de Pandora.


Difícilmente sea lo primero, no por nada, sino porque en pocas ocasiones suelo no tener algo que decir respecto a cualquier cosa, no importa que la gente reclame mi opinión o no, porque yo me siento con el deber y la necesidad de darla, de ayudar a esa persona en lo que pueda.
Las palabras que siempre intento sean adecuadas brotan de mi boca.

Puede ser que tenga el cerebro tan colapsado en temas académicos que eso me impida profundizar en mis pensamientos, que esa sea la causa de mi bloqueo...
Aunque tampoco me convence esta tesis, así como siempre tengo algo que decir, siempre tengo algo que pensar...

Y dicho esto, si yo no fuera yo y leyera estas líneas objetivamente, lo primero que vendría a mi cabeza sería: Que agotador!

Y si, lo es. ¿Hiperactividad cerebral? Diagnosticada como tal no (de momento) Aunque si que es probable que padezca un extraño síndrome que produzca efectos parecidos: nula capacidad de relajación , preocupación permanente, insomnio, pensamiento noria...un listado plagado de un sin fin de reacciones del mismo estilo...

¿Son todas stas “perlas” producto de mi misma?, o dándole la vuelta: He auto-provocado el ser así durante todos estos años? Y si es así que pasa que ahora recibo este paquete con una etiqueta en la que pone: SONIA ADULTA...lo abro y....SORPRESA! Así has salido!

No es que quiera recrearme en el auto análisis aquí, porque ya lo hago constantemente en la intimidad, pero si algo se a pies juntillas es que me conozco, para lo bueno y para lo malo se como soy y cuales son mis defectos y mis virtudes.
No es que no me haya costado llegar hasta aquí pero racionalmente como persona extremadamente cerebral que soy, lo sé. Otra cosa es que pueda enfrentarme a ello.
Y la cuestión es...al final me sirve de algo saberlo para sentirme mejor?

Creo que a medida que voy escribiendo voy resurgiendo, ya se ha abierto, me esperan bastantes escritos impulsados y firmados por del momento que estoy pasando y lo mucho que me éste en el fondo me está ayudando.

Finalmente me ha quedad un post a modo de introducción.



________________________
Listening: Come to me (Koop)

sábado, 18 de octubre de 2008

...What a curious feeling ! ” said Alice. “ I must be shutting up like a telescope !

And so it was indeed : she was now only ten inches high, and her facebrightened up at the thought that she was now the right size for goingthrough the little door into that lovely garden. First, however, shewaited for a few minutes to see if she was going to shrink any further :she felt a little nervous about this ; “ for it might end, you know, ” saidAlice to herself, “ in my going out altogether, like a candle. I wonderwhat I should be like then ? ” And she tried to fancy what the flame ofa candle looks like after the candle is blown out, for she could notremember ever having seen such a thing...





¿Quien no ha soñado alguna vez con poder colarse en la madriguera?

Alicia. Cada vez me dice algo que no me había dicho antes. Y encaja





No me cansaré nunca de este libro...
Reivindico más tiempo para leer!!



PD: ¿ Todavía queda alguien que lo considere una obra infantil ?



Listening: Dice (William Orbit and Beth Orton)


miércoles, 15 de octubre de 2008

El día que no empieza redondo, lo puede llegar a ser



Es curioso como una pequeña anécdota de un largo día, puede hacer variar mi estado de ánimo.
De repente una noticia que alguien te cuenta, un encuentro con alguien que no esperabas o miles de cosas de este estilo, pueden hacer que un día desastroso parezca un poco mejor.

Me encanta que pasen esas cosas porque significa que por mucho que creas que estas muy cabreado con quien sea: contigo mismo, con tu familia, con el mundo...en realidad nada es tan exagerado ni radical.

Un episodio cualquier te demuestra que hoy, pese a lo que pensabas cuando te levantaste, si que eres capaz de sacar una sonrisa.

Es cierto que esos cortos momentos de euforia o felicidad suelen esfumarse rápido y el mal humor y la desgana vuelven a instalarse en uno. Pero estoy convencida que en el fondo esos pequeños instantes (las pequeñas cosas de Serrat) son los que no nos dejan acabar de caer nunca y aunque no consigan llevarte arriba del todo si que hacen que no sigas bajando.

Me gustaría tener el poder de poner a cada persona que aprecio delante por un instante una de esas cosas mágicas para hacerle el día más llevadero.

Por lo que a mi respecta también sería fácil de deducir, por los demás pero sobretodo por mi misma, aunque no se si el perder el factor sorpresa con auto-mensajes haría que este fenómeno perdiera parte de su gracia.



Listening: Lay our your love on me (ABBA)

jueves, 2 de octubre de 2008

Hasta que el mundo se abra en dos



Hoy es el cumpleaños de mi padre. Cumple 50 años. Es curioso que el dia anterior a esta fecha fuera el día en que conoció a mi madre, de esto izo ayer 30 años.
Como siempre dice el, fue el mejor regalo de cumpleaños que pudo tener, a pesar de que la conquista por su parte no fue fácil. Dejémoslo en que mi madre era más bien una presa escurridiza.

Por aquel entonces el uno de octubre de 1978 con menos de 24 horas para cumplir los 20 años, Ángel y Rosa Mª se conocieron, y sobretodo por parte de el, la cosa estuvo muy clara, encontró una chica preciosa, divertida e inteligente y se enamoró.

Lo de RosaMª fue más despacio, es cierto que quedó levemente eclipsada por la singularidad (en sentido positivo) de Ángel un chico joven pero maduro, con las ideas claras, con conversación y que huía de los “magreos” gratuitos que podía proporcionarle un baile.

Su personalidad le fascinó, pero fue gracias a su perseverancia que consiguió que ella llegara a enamorarse de la misma manera en que el ya lo estaba.

No se que pensareis vosotros pero a mi siempre me ha parecido una historia muy bonita y romántica, independientemente de que yo provenga de ella.

Pensándolo más fríamente y al ser yo, como decía, producto de estas dos personas con sus personalidades tan diferentes, no dejo de ser una mezcla de ambas.
Por un lado quisiera tener las cosas tan claras como las tuvo mi padre aquella noche. Vio materializado lo que andaba buscando, comprobó que así era y fue a por ella, sin vacilar.
Y por otro se que la vida me ha dado en gran medida el carácter de mi madre, extrovertida con los amigos y la gente en general, con una gran facilidad de palabra superflua, pero muy reservada al tiempo de decidirme en el terreno sentimental, tremendamente racional y demasiado crítica.
Es un reflejo de lo que soy y de lo que me gustaría ser. El miedo contra la seguridad en uno mismo.

Pero la diferencia sustancial es que mi madre consiguió romper esa barrera de frialdad y temor para dejar entrar a la que sería la persona de su vida. Supo ver a quien tenia delante más allá de sus miedos, inseguridades y las pocas ganas de comprometerse tan joven

Por eso, en este momento de mi vida protagonizado por un extraño bloque de hielo que me sitúa solo en el mero contacto físico con la gente y habiendo desterrado la idea de por el momento volver a enamorarme, me pregunto si cuando sea el momento seré capaz de ver a quien tengo delante y si podré dejar ese miedo al fracaso que lleva tiempo instalado en mi para dejarle entrar.



PD: La foto es autenticamente de 1978. Junto a dos amigos, mi padre, manzana en mano, abraza a mi madre.




Listening: No me doy por vencido (vensión ranchera)--- Luis Fonsi

lunes, 22 de septiembre de 2008

Comprar material



Ya ha pasado mi cumpleaños, ya soy un poco mayor, ya se ha acabado el verano.
Tres en uno.


Han llegado para mi esos días de adaptación al otoño, de claudicar con el mal tiempo y superar con velocidad y astucia unos días de semi-depresión por culpa del cambio de estación.

No es solo una consecuencia del síndrome post-vacacional, sino que es cuestión del tiempo. Y todo ello repercute no solo en el estado de ánimo sino que se acaba somatizando en forma de cansancio excesivo, mal-humor, migraña...
Un diagnostico fácil de deducir.

Si pudiera elegir sería como las aves migratorias, volaría de un lugar a otro, cambiaria de estación buscando el cobijo y el calor del buen tiempo.
Calculo que ahora mismo me encontraría sobrevolando algún lugar cerca del hemisferio sur...


Pero no es así y tampoco es que me pueda quejar del clima del lugar donde vivo, es solo que el color gris que acompaña esta estación no me gusta, me pone triste y melancólica (más todavía). El gris solo me gusta para un buen abrigo de paño, no para que tiña el cielo de mi ciudad.

Sin embargo y pese a todo, me apoyo en el aliciente que me aporta la inquietud de renovar el armario. De sacar las botas y bolsos de piel, las camisas de manga larga, rebecas de punto y de llevar siempre encima esa gabardina que nunca sabes si acabarás poniéndote.

Para mi el inicio del otoño es la lucha entre las ganas de volverte pequeñita, esconderte y la obligación de reengancharse a la rutina. Planificar horarios, volver a habituarse al transporte público, ir a clase...

Por lo menos cuando era pequeña, en el colegio, siempre cabía ese momento especial y emocionante del habituallamiento con el material escolar, la estrena de libros, forrarlos, ponerles el nombre con una etiqueta bien chula, estrenar una caja de colores...
Pero eso queda bien lejos ya..sin embargo no diré que he dejado de hacerlo, no en igual medida, pero si es cierto que cada año sigo estrenando libretas y bolígrafos nuevos, no siempre por necesidad sino, lo reconozco, por capricho.
Es como un guiño al pasado que me gusta conservar

Alguien que vivió en Brasil algunos años me dijo que llegó a aburrirse de no ver pasar las estaciones.
No digo que quiera mudarme, Quizás sería más fácil hacerme con una varita mágica para invertir la temperatura media anual ( no el temporal monzónico!) por un tiempo, no?



Listening: You're beautiful (James Blunt)

lunes, 15 de septiembre de 2008

Avui tu 32 demà jo 23



T’enrrecordes fa pocs dies, encara a l’agost, quan miravem aquells videos casolans plens d’imatges y records familiars?

Sempre hem estat juntes, sempre fent-me de la germana gran que no he tingut però que gràcies a tu no he pogut trobar mai a faltar.


Acabem de pasar un estiu dels millors que puc recordar, hem rigut com mai i ens hem ajudat quan ha calgut, i ens ha servit per comprobar com augmentaven per segon les situacións de telepatía


Tinc molta nostalgia Pili, et trobo a faltar, trobo a faltar viure amb tu després d’haver conviscut tots aquets dies. Se que no te sentit perquè ens seguim i seguirem veient molt sovint, però amb el comiat de les vacances i l’arrivada dels nostres aniversaris es com si una part dels dies de l’estiu també s’esfumés.

Soc una exagerada i no m’en amago, però ja fa temps que vaig apendre que viure intensament, encara que ens porti disgustos, val més la pena que passar de puntetes per la vida.
I en això tu i jo som expertes.

Hi ha coses a la meva vida que no vull que canviin mai i una de les més importants ets tu.

Felicitats.

TEM

PD: Fecilitats també de part de: El "Rosen", Romay, Federer (y la seva música), Fernandisco,"Gallinol", Jose Antonio Ramos (“la vida es una mierda”) Jovannoti, “Piñenchun”, Loquillo, el fill de la Paquita, el Pepet de l’orgue, les Porres (time), els “Morrus” y de tots els “acabados” en general del Scatergories inventado



Listening (DEDICAT): Cien gaviotas (Duncan dhu)

lunes, 18 de agosto de 2008

I'm not gonna move


He vuelto a Barcelona por unos días, todavía no se cuantos, así que he aprovechado esta ocasión para actualizar un poco el blog.

El verano muy bien de momento, tan bien que temo me deje un regusto agridulce cuando termine, por eso prefiero no pensar en ello de momento.

Es curioso como la perdida de la noción del tiempo se incrementa durante las vacaciones, pero supongo que de eso se trata, de desconectar de la rutina, de crear un espacio tiempo en el que no importa que día del mes sea porque estas totalmente ausente de ello.

NO veo el momento de dejar mi casa en Piera, de regresar del todo al exterior, porque durante las vacaciones me he creado un espacio propio en el que soy dueña de mi tiempo y de lo que hago con el, porque se que el verano pasará rápido y en nada y menos volverá a ser mi cumpleaños

Quiero pasar más mañanas bañándome en mi piscina, tardes leyendo y leyendo todos los libros que he ido reservando durante el curso por falta de tiempo y escribiendo todo aquello que se me pasa por la cabeza y que me ayuda a poner mis ideas en orden.

En definitiva pasar mucho más tiempo acompañada de quienes son lo más importante en mi vida, mi familia,(en mi caso no solo compuesta por los lazos que da la consanguinidad) En un momento en que pese a que la enfermedad que nos afecta está controlada, no deja de estar presente, y para que nada cambie nuestra unión ni nuestro sentido del humor.

Ya soy consciente de que mis seres queridos, aunque me empeñe en creer lo contrario, no van a poder estar siempre, la vida es tiempo y este se consume muy deprisa, así que tengo muy claro con quien quiero pasarlo.

A veces siento rabia, a mi que me gusta controlar todo lo que pasa a mi alrededor, no poder hacer lo mismo con el tiempo. Que pase tan deprisa y tan lento a su merced.
No es justo.

Si tuviera que elegir un marco en el que mi vida se detuviera, un paisaje, una hora, elegirían siempre ese cielo que se vuelve de un color vainillado, poco antes de que empiece a ponerse el sol, la luz es increíble, baña a todo el verde que nos rodea allí de una intensidad preciosa, me evoca sensaciones y recuerdos muy bonitas, e incluso a veces, un nudo en el estómago.

Será que en el fondo soy solo una romántica.

____________________________

Listening: The man who can't be moved (The Script)